ใหญ่เวอร์ ไปล่ะ โคตรใหญ่เลยเท่าหัวเด็กอ่ะ นมคนจริงป่ะเนี๊ย

ใหญ่เวอร์

ใหญ่เวอร์

ใหญ่เวอร์ ไปล่ะ โคตรใหญ่เลยเท่าหัวเด็กอ่ะ นมคนจริงป่ะเนี๊ย

อ่านเรื่องเสียว ยังไงก็ต้องโดนแน่นอน
“คุณพรคะ คอมพ์ที่บ้านของคุณ ให้พี่อั้มไปดูให้ก็ได้นะคะ พี่อั้มแกเก่งทางนี้ค่ะ”
“อ๋อเหรอ ดีๆ พรกำลังปวดหัวกับคอมพ์ที่บ้านมากๆ เลย นี่ก็ใกล้จะเลือกตั้งแล้ว……………..”

ผมเงยหน้ามอง นักการมืองสาวไฟแรง ตามที่น้องพนักงานของพรรคบอก
คุณพร นักการเมืองสาวที่ผมแอบชอบมานาน หลังจากที่ผมสมัครเข้ามา
เป็นเจ้าหน้าที่ของพรรค ได้เดือนกว่าๆ นี่เอง

“อาทิตย์นี้เลยนะ คุณ เอ่อ อั้มใช่ไม๊คะ”
“ครับผมอั้ม…….”
“อาทิตย์นี้พรอยู่บ้านนะคะ มาสักกี่โมงดีคะ…”
“เก้าโมงเช้าเลยก็ได้ครับ…….”
“สิบโมงดีกว่า พรอยากตื่นสายๆ มั่ง ตกลงนะคะ”
ผมมองร่างอวบขาว เดินลับตาไปขึ้นรถประจำตำแหน่ง ออกจากสำนักงานไป
แล้วก็ต้องชะงักกึก.เมื่อน้องในสำนักงานแซว

” ไงพี่อั้ม มองตาค้างเชียวนะ เดี๋ยวก็เหมือนหมาเห็นยานอวกาศหรอก….”
“ก็เธอสวยน่ารัก นี่นา ตัวจริงสวยกว่าในโทรทัศน์เป็นร้อยๆ เท่าเลย……….”

จนถึงวันอาทิตย์ ผมขับรถมาตามแผนที่ที่ได้รับ มาจอดที่บ้านหลังใหญ่
กำแพงสีขาวนวล ผมจอดรถข้างนอกแล้วกดกริ่งเรียก
สักพักนึงมีเด็กคนงานในบ้านออกมาสอบถาม และเปิดให้เข้าไปข้างใน
เพราะคุณพรสั่งเอาไว้แล้ว

“คุณพรท่านให้คุณขึ้นไปที่ห้อง ได้เลยค่ะ แต่ตัวท่านออกไปธุระข้างนอก
บ่ายถึงจะกลับมาค่ะ เดี๋ยวจะพาไปนะคะ”

สิ้นคำเด็กสาวรับใช้พาผมเดินเข้าไปยังตัวบ้าน มองมองไปรอบๆ บ้าน
มีสระว่ายน้ำ มีสวนที่จัดไว้อย่างสวยงาม ผมพูดกับเด็กรับใช้

“บ้านนี่สวยมากเลยนะครับ แล้ว………”
“ปรกติเมื่อก่อนคุณท่านอยู่อีกบ้านนึงค่ะ ตอนหลังย้านมาอยู่ที่นี่ต่างหาก”

ผมเดินเข้าไปถึงห้องของนักการเมืองสาว ห้องหับจัดไว้เป็นอย่างดี
ผมลงมือดูคอมพ์ว่ามันเป็นอะไร
สักพักเด็กสาวก็เอาน้ำและของทานเล่นมาเสริฟ
ผมขอกาแฟแก้วนึง แก้ง่วง จากนั้นผมก็นั่งทำคอมพ์ไปเรื่อยๆ
พอเด็กสาวขอตัวไปทำงานอื่น ผมก็เดินสำรวจรอบๆ ห้อง

ในห้องน้ำ และไม่รู้ว่าเป็นโชคของผมหรืออย่างไร
ในตระกร้าหวายภายในห้องน้ำ ผมเห็นกางเกงในสีขาวนวล และเสื้อในอีกหนึ่ง
ผมลังเลอยู่สักพัก แต่มือไวกว่าความคิด ผมก้มลงหยิบกางเกงในตัวนั้นขึ้นมา
บอกตามตรง ผมเคยแอนตี้พวกที่ขโมยกางเกงในสาว หรือทำกามกิจใดๆ
กับกางเกงในผู้หญิง แต่คราวนี้เหมือนผีห่าซาตาน มันดลใจให้ผมยกกางเกงใน
จากตระกร้านั้นสูดดม

ผมนึกเอาว่ามันคงเป็นของคุณพรเจ้าของห้องนั่น กลิ่นหอมหวลอบอวล
คราบขาวๆ จางๆ ยังติดอยู่ กลิ่นที่มันหอมติดจมูก บอกไม่ได้ว่ามันมีกลิ่นยังไง
แต่ดมแล้วก็อยากดมอีก

ผมเองกลัวว่าเด็กรับใช้จะเข้ามาเห็น เลยสูดดมอีกทีและวางเอาไว้อย่างเดิม
กลับมานั่งลงโปรแกรม แต่ในใจกระวนกระวายสิ้นดี เนื่องด้วยยิ่งคิดยิ่งอยาก
จะดมอีกและผมก็ทนไม่ไหวเดินเข้าไปในห้องน้ำ หยิบมันขึ้นมาอีกครั้งนึง

แต่คราวนี้ผมลองเปิดลิ้นชักต่างๆ ดูเรื่อยเปื่อยๆ จนถึงลิ้นชักล่างสุด
ผมสังเกตเห็น วัตถุชิ้นนึง และอีกชิ้น และอีกชิ้น มันทั้งสามแตกต่างกัน
ที่ลักษณะภายนอก สีก็แตกต่างกัน แต่ที่มันเหมือนกันก็คือ…

เจ้าสิ่งนั้นมันคือ ไวเบรเตอร์ !!!

มันมีลักษณะที่แตกต่างกันออกไปทั้งสามอัน
ถ้าตาผมไม่ฝาดไป ผมเห็นอันนึงมีคราบบางๆ ติดอยู่ด้วย…
ดูเหมือนเจ้าของจะไม่ได้ทำความสะอาดมันก่อนเก็บ

นั่นสิ ใครล่ะที่ใช้มัน ฮืม

ผมคิดๆ และแน่ใจด้วยว่า มีคนๆ เดียวเท่านั้นที่ใช้เจ้าสิ่งนี้
และเป็นคนๆ เดียวกับเจ้าของห้องนี้ด้วย
อย่างไม่ลังเล ผมยกมันขึ้นมาสูดดม ตรงบริเวณคราบดวงๆ นั้น

อืม……..ผมเพริดอารมณ์ไปกับมันอย่างช่วยไม่ได้ /

ตอนนั้นผมคิดอะไรได้อย่างนึง
และไม่คิดว่า มันจะนำผมไปพบกับอะไรที่คาดไม่ถึงในกาลต่อมา

ข้างๆ โต๊ะคอมพ์มีกล่องใส่บางสิ่งเอาไว้ ผมก็หยิบเปิดออกดู
ก็เห็นเจ้าอุปกรณ์แบบเดียวกัน แต่อันนี้จะดูมีปุ่มปม มากกว่าอันอื่นๆ
ที่อยู่ ในห้องน้ำ

และอันนี้ดูเหมือนว่า มันจะเพิ่งผ่านการใช้งานได้ไม่ถึง 24 ชั่วโมงนี่เอง !

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมา และถ่ายไปรอบๆ ห้อง
รูปต่างๆ ของเจ้าของห้อง และเจ้าสิ่งที่ว่านี้ด้วย
ผมถ่ายเก็บเอาไว้ทุกซอกทุกมุม แล้วก็กลับไปนั่งลงโปรแกรมต่อ…

เด็กรับใช้เรียกให้ผมลงไปกินอาหารว่างตอนเที่ยงกว่า
จากนั้นผมก็กลับขึ้นมาทำงานต่อ จนบ่ายสอง เสียงใสๆ ก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง

“เป็นยังไงบ้างคะ คุณอั้ม……”
“อ้อ คุณพร ..เรียบร้อยครับ อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว….”
“ทานอะไรหรือยังคะ..”
“ครับ เรียบร้อยแล้วครับ”

ผมลอบมองเรือนร่างของหญิงสาวร่างใหญ่ นักการเมืองชื่อดัง
วันนี้เธอใส่กางเกงยืดสามส่วนหลากสี เสื้อยืดคอกลมกว้าง
เธอแต่งตัวดูน่ารักอ่อนวัย แตกต่างกับชุดสูท ที่เธอใส่เวลาทำงานการเมืองมากนัก
ผมแนะนำเธอ เกี่ยวกับการใช้โปรแกรมต่างๆ และรายละเอียดเกี่ยวกับคอมพ์ของเธอที่เสีย
เธอนั่งอยู่ด้านข้าง มองไปยังหน้าจอ แต่ผมแอบลอบมองที่คอเสื้ออันกว้างของเธอ
หน้าอกใหญ่อวบ สีขาวนวลน่าลูบไล้
คุณพรนักการเมืองสาวไม่ได้ระวัง สายตาของผม ที่กำลังชำเลืองอย่างเมามัน
พลางจมูกก็สูดกลิ่นหอมของเรือนร่างของคุณพรตลอดเวลา
พลันอารมณ์และตัญหาก็ก่อกำเนิดจนยากที่จะระงับ

ผมล้วงมือหยิบเจ้าเครื่องมือปรนเปรอสวาทของเธอออกมาวางข้างหน้าโต๊ะคอมพ์
ทันทีที่เธอเห็น ก็มีสีหน้าตกใจอย่างที่สุด

“ว้าย?ฮืม?? คุณอั้ม เอามาจากไหนคะ?…………………”
“ผมเจอที่ในกล่องข้างโต๊ะครับ……………..”
“ตายจริง พร…………….พร…….เอ่อ……….มันไม่…………………..”

สีหน้าสดใสพลันหม่นหมองทันที เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผากของเธอ
แม้อากาศภายในห้องจะเย็นสบาย

ผมเองยอมรับว่าครั้งนี้เดิมพันด้วยความเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางอย่างมาก
เพราะถ้าผมกลับบ้านไปเฉยๆ ทุกอย่างก็จะไม่เกิด
แต่กลิ่นหอมและความอยากมันบังคับให้ผมต้องทำ

“คุณพร..มีอีกสามอันในห้องน้ำ………….”
“คุณอั้ม ..คุณมีสิทธิ์อะไรมารื้อค้นของดิฉันอย่างนี้…………….”
“ผมถ่ายรูปเอาไว้หมดแล้วครับคุณพร……”
“อะไรกัน นี่แก …….แกต้องการอะไร……จะแบล๊กเมล์ฉันหรือไง..”
“เปล่าเลยครับ ผมก็ทำตามที่ผมอยากทำ ทุกอย่างมันบังเอิญ………”
“แล้วถ่ายรูปเอาไว้ทำไม…นี่ เอามานี่ ถ่ายอะไรไว้บ้าง…………………”

นักการเมืองสาวชื่อดัง พยายามจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงของผม
สีหน้าเธอตอนนี้ดุดันน่ากลัว

“เอามานะ แก ไอ้คนเลว….ไอ้…ทำไมทำแบบนี้ ……ใครรับแกเข้ามาทำงานนะ…..ใครกัน ……
ไอ้เลว….ชั่วที่สุด พ่อแม่แกไม่สั่งสอนใช่ไม๊ พ่อแม่แกก็เลวด้วย……”
“คุณพรเฉยไว้ดีกว่าครับ ผมจะลบมันออกก็ได้ แต่ถ้าคุณพรยอมอะไรผมสักอย่างนึง……..”
“ไอ้คนเลว แกจะเอาอะไร….ฉันไม่มีวันยอมแกแน่…..แกจะเอาเงินเหรอ….ได้ ฉันจะให้แก
แล้วออกไปจากที่นี่ ทิ้งโทรของแกเอาไว้ด้วย ไม่ยังงั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”

“คุณพรใจเย็นๆ นะครับ สิ้นปีจะมีการเลือกตั้ง ถ้าเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป
คุณพรคงรู้ว่ามันจะเกิดผลเสียอะไรกับคุณบ้าง……..”
“แกจะขู่ฉันเหรอ ไม่มีละ ที่ฉันจะยอม….”
“คุณพรรู้แล้วเหรอครับว่าผมต้องการอะไร……………..”
“อะไร แกต้องการอะไรไอ้คนเลว…………..”
“ผมอยากจะ………………..”
“ไอ้บ้าๆๆๆๆ ไอ้สารเลว……ไอ้ๆๆๆๆๆๆ…………………….”
“คุณพรยังไม่รู้เลยว่าผมต้องการอะไร………..”

ผมเอามือรับการตบและข่วนจากนักการเมืองสาวขวัญใจของใครหลายๆ คน
จริงอยู่เราพูดกันหลายต่อหลายประโยค แต่คำพูดของคุณพร เพียงกระซิบ
ได้ยินกันสองคนเท่านั้น แกคงจะอายคนในบ้านหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป

“แกจะเอาอะไรบอกมา แล้วรีบออกไปจากบ้านนี้ แล้วออกไปจากที่ทำงานด้วย ออกไปเลย”
“ผมจะลบทุกอย่างในเครื่อง ถ้าคุณพรฟังข้อเสนอของผมสักนิด…….”
“อะไรว่ามา…หรือว่าแกจะ…กับฉัน…..ไอ้บ้าๆๆๆ ไอ้คนบ้าๆๆๆๆ………..”

ผมชักเหลืออด เพราะเริ่มเจ็บปวดจากการทุบตีและตบ
ผมพูดกับแกอีกครั้งนึงอย่างใจเย็น

“ผมไม่ได้อยากจะมีอะไรกับคุณพรหรอกครับ ผมเพียงแต่……….
ขอดมกลิ่นตรงนั้นและขอใช้ลิ้นสัมผัสนิดเดียวเท่านั้น ..แล้วผมก็จะไปแล้ว…..”

“ไอ้บ้าๆๆๆๆๆ…..ไอ้เลว..เลวมาก…ใครจะไปยอมรับเรื่องบ้าๆ ของแกได้……….”
“งั้นผมคงจะไปพร้อมกับรูปไอ้เครื่องมือสี่ชิ้นนี้ และรูปห้องคุณพร…”
“ใครจะไปเชื่อแก..ไอ้บ้า…ไม่มีใครเชื่อแกหรอก………..”
“ไม่มีใครเชื่อ…..แต่อย่าลืมนะครับ….ชื่อคุณพรก็จะต้องเสียอย่างแน่นอน
สังคมไทยคุณพรเองก็รู้ดี…………”

“ไอ้บ้า ชาติชั่วที่สุด ใครๆ..ใครใช้แกมา..ใครใช้แกมาทำลายชั้น..หา.บอกมานะ..ไอ้……………….”

ผมโดนทั้งหยิกทั้งตบจนหูหัวแดงไปหมดจนจนทนไหวต้องยื่นคำขาด

“ผมขอแค่นี้ เรารู้กันสองคน ขอเวลาไม่เกินห้านาที ถ้าคุณพรตกลง ตามที่ผมบอก
หลังจากนั้นผมจะกลับไปพร้อมกับทิ้งหรือทำลายมือถือผมทันที”

ความเงียบภายในห้องกลับมา…
ภาพข้างหน้าคือคุณนักการเมืองสาวร่างอวบใบหน้าสวย
ตอนนี้ทำตาแดงๆ เหมือนจะร้องไห้ เธอมาแนวใหม่เอาน้ำเย็นเข้าลูบผม
ซึ่งผมเองคิดว่ายังไงก็ไม่ได้ผล

“คุณอั้ม…ลบทิ้งเถอะนะคะ..สงสารฉันบ้างเถอะ
คุณก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้เราไม่ใช่สามีภรรยาหรือแฟนกัน เค้าไม่ทำกันหรอก
พรเองยังไม่เคยมีใคร เรื่องที่เขาลือกันมันก็เป็นข่าวลือ
พรยัง…………พรยังไม่เคย……คุณอั้มก็เห็น ไอ้สี่อันเนี่ย พรซื้อมาตอนไปเมืองนอก
พรๆๆ ฮือ……………….”

ผมเองแทบใจอ่อนเมื่อมองเห็นน้ำตาผู้หญิง มันสะเทือนใจมากพอดู
เพราะโดยปรกติผมเองก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ๆ
แต่นี่ทุกอย่างมันล่วงเลยมาถึงอย่างนี้ ผมถอยไม่ได้แล้ว

“คุณพร..ผมขอดมและสัมผัสตรงนั้นของคุณนิดเดียวเท่านั้น แล้วผมจะไป…………………………..”
“โธ่…ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ…………………………………..”
เราสองคนอยู่ในอากัปกริยาต่างกัน ผมเองยืนอยู่ข้างโต๊ะคอมพ์ เธอนั่งอยู่ตรงปลายเตียง
แล้วผมก็ได้ยินประโยคนึง ทำให้ผมต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ก็ได้ แต่ให้เวลาหนึ่งนาทีเท่านั้น ฉันจะจับเวลาด้วย…………….ฮึ……….”

ผมลุกเดินเข้าไปหาเธอ แต่เธอเดินออกไปปิดม่านล๊อกประตู และปิดไฟทั้งหมด
แต่ถึงยังไงมันก็กลางวัน แสงรำไรยังฉายเข้ามาพอเห็นอะไรบ้าง
นักการเมืองสาวค่อยๆ ถอดกางเกงยืดออกช้าๆ พอลงมาได้นิดนึงก็ชะงัก
แต่ก็ดึงลงจนหลุดลงในที่สุด

“เร็วๆ แล้วเอาโทรฯ ออกมาด้วย ฉันจะถือเอาไว้…..”
“ถอดกางเกงในด้วยนะครับ…ผม….เอ่อ….”
“บ้าๆๆ แกนี่บ้าแน่ๆ………….”

คุณพรถอดกางเกงในออกลงกองที่พื้น แต่เอาเสื้อยืดบังเอาไว้
ผมคุกเข่าลงที่ด้านหน้า แล้วค่อยๆ เอามือดันขาของเธอออก
มือของเธอยังคงปิดตรงร่องสวาทอยู่ ผมค่อยๆ ดึงออกแล้วก้มลงสูดดม
กลิ่นหอมอบอวลฟุ้งจมูก ผมพยายามสูดดมให้มันเข้าไปในฆานประสาท
อย่างจะจดจำกลิ่นนี้ไปจนวันตาย
ผมแลบลิ้นตวัดเลียเบาๆ ช้าๆ กลีบเนื้ออ่อนนุ่มสองข้างไหวระริก
รสชาติเค็มหวานปะปนแยกไม่ออก ผมดูดเลียและดุนเม็ดสวาทขึ้นลงตามจังหวะลิ้น
เสียงเบาๆ จากปากนักการเมืองสาว แผ่วมา…

“อีกสามสิบวินาทีนะ…..พอบอกให้หยุดก็หยุดนะ…………..”

ผมไม่สนอะไรทั้งนั้น ค่อยๆ เลียจากช้าเป็นเร็วขึ้น ผมเอานิ้วชี้ค่อยๆ สอดเข้าไปช้าๆ เบาๆ…..

“อา…เธอทำอะไร…อุ๊ย.เอาออก….อย่าๆ…เอาออก จะหมดเวลาแล้ว………”

ผมยังเลียอยู่ไม่หยุดและยังเอานิ้วดันเข้าดันออก
น้ำเหนียวๆ ใสๆ ตอนนี้เยิ้มออกมาจากร่องสวาทของเธอเป็นมันปลาบ
และติดนิ้วของผมออกมาด้วย ผมมีความรู้สึกว่ามันน่าจะเลยเวลามามากแล้ว
แต่ทำไมถึงไม่มีเสียงบอกให้หยุดจากปากของเธอเลย
ผมเองยังไม่หยุดสบัดลิ้น ยังคงเลียผ่านขึ้นลงบนแคมสวาทของเธอ
และร่องภายใน ก็ยังคงถูกแหย่ด้วยนิ้วของผม

Related videos